Door het faillissement van mijn werkgever kwam ik in een uitkeringssituatie. Ik maakte mij geen zorgen. Ik zou wel snel weer ander werk verkrijgen, dacht ik. Maar dat gebeurde niet. Gelukkig was ik trainer van een basketbalteam, dus van sociaal isolement was geen sprake.

Op een gegeven moment moest ik mij gaan melden bij het reïntegratiebureau. Ik dacht aan een soort CWI, maar dan even anders. In de praktijk bleek het totaal anders. De man met wie ik sprak nam de tijd, en bij voor mij belangrijke onderwerpen, begon hij geïnteresseerd vragen te stellen. Dus ook over sport.
In een rapport aan de gemeente werd gevraagd of wij drie maanden tijd kregen om te zoeken naar een baan in mijn interessegebied, te weten sport. Die toestemming kwam er. Alles en iedereen met wie ik heb gewerkt en wie ik kende binnen de sport, moest ik noemen.

Gedurende deze periode was mijn begeleider van het reïntegratiebureau in feite mijn zaakwaarnemer en nog een verdomd goede ook. Want binnen drie maanden lag daar een plan, waar je alleen maar van kan dromen. Technisch directeur van een eredivisieclub voor een periode van drie jaar, met auto en een leuk salaris.
Met veel plezier heb ik mijn verhaal verteld. Succes heb je nooit genoeg en dromen komen nog steeds uit.

Anwar